jueves, 25 de julio de 2013

A realidade do País = Non hai transparencia



Galicia chora

Non sei cales serian as palabras máis axeitadas que debería usar para explicar o terrible suceso que aconteceu onte nas proximidades da cidade de Santiago de Compostela, xusto nas vésperas da gran festividade do Apostol Santiago, o patrón desta comunidade autónoma de España. O certo é que eu, particularmente, teño que recoñecer que cando me enterei da noticia pensei que se trataba dun atentado ou que fora provocado, posto que nas redes sociais non paraba de dicirse que desaloxaran o Concello de Santiago, a sede da Xunta de Galicia en Santiago e o Campus da USC (Universidade de Santiago de Compostela) por ameaza de bomba en todolos casos, e por riba o "accidente" que chegaba nunha data moi señalada, posto que esa noite eran os fogos artificiais na fachada da catedral...polo que así de súpeto pois todo encaixaba non? Ademais os medios, aínda que facian fincapé en que a hipotese dun atentado non era un dato oficial e que só eran rumores, posto que se basaban nas testemuñas dos veciños, os cales dician ter escoitado ata tres estoupidos, como se dunha bomba se tratase, todo parecía encaixar no perfil dun atentado, xa sexa por un grupo radical galego ou otro tipo de organización.

O que está máis que claro é que a pesar de que os medios achegáronse case no momento do accidente ao lugar dos feitos, a información era escasa, contradictoria e pouco fiable....  Polo que é normal que a xente se facera eco dun posible "sabotaxe" ou "atentado". 

Eu, polo menos, sentinme enganada case todo o rato escoitando as noticias, e mesmo lendo a prensa no formato dixital non tiña palabras para o que vian os meus ollos.... uns dician unha cousa, outros outra, ningun deles coincidia nos datos que afirmaban ser oficiais.... Como comprenderedes, sabendo como está o país e vendo ese popurrí de información da que non sabias cal podia ser a verdadeira... se é que o era algunha delas... Continuei pensando (e continuo pensando) que tras todo isto os politicos querian ocultar algo...

Podo dar millons de exemplos das contradiccions e todo o que me leveou a pensar que non nos estaban dicindo a verdade:

1 - ao principio dician que os mortos eran 13, logo 20, logo 40 e a altas horas da madrugada o Presidente da Xunta de Galicia e polo tanto da Comunidade, Alberto Núñez Feijoo, daba unha cifra máxima de víctimas mortais nas que estimaba que como máximo o número poderia ascender ata 47.

Eu cando vin isto o primeiro que pensei foi "xa veremos...." e mira... ao final xa van 80!!

2 - xusto coincidindo co comunicado de Feijoo, dicíase que estaban inspeccionando o derradeiro vagón, e que por iso xa podian estimar a cifra total de víctimas mortais, fixándoa en 47 como máximo.

MENTIRA á mañán aínda estaban revisando os vagons.... aquel non fora o último... e como consecuencia os datos de victimas mortais ascenderon considerablemente. Menos mal que eran datos oficiais...

3 - xusto co punto 1 e 2, informouse a través dos medios que a cabida do tren accidentado era de 240 pasaxeiros e que no momento do accidente viaxaban 218 (por iso estimaban en 47 o numero de victimas mortais, supoñendo que era o derradeiro vagón claro).

Neste caso non podo asegurar 100% que sexa mentira ese dato, posto que aquí ven o popurrí de información.... uns xornais falan de 178 feridos e 80 victimas mortais, outros de 140 feridos e 80 victimas mortais, outros de 120 feridos e 80 victimas mortais... Como podedes ver só coinciden no número de falecidos por desgracia para todos.... en canto aos feridos.... se sumamos 178 + 80 = 258 polo que se esta fonte fose fiable (é un xornai bastante recoñecido a nivel nacional) o tren no momento do accidente levaba máis pasaxeiros dos permitidos... 

4 - O ministerio de interior deu un comunicado pouco despois de que se informase ao pais a través dos medios do sinistro acontecido, dicindo que descartaban calquer hipotese de sabotaxe ou atentado, ou mesmo que fora provocado.... e nese mesmo momento os da científica estaban analizando e tomando probas do lugar dos feitos para saber cal podía ser a causa de tal accidente. 

Aquí é cando eu me preguntei  " ¿Saben os resultados do estudio que se estaba levando nese mesmo momento no lugar dos feitos pola policia científica, antes cos propios da científica? " E que vamos é de risa.... por non chorar claro.... 

5 - Non se informou a través dos medios de comunicación, polo menos da televisión, das supostas ameazas de bomba no campus, concello e xunta de Galicia de Santiago de Compostela.

¿Qué temos que supoñer entón?, ¿minten nas redes sociais e foros, xente que di ser traballador neses sitios e que recibiron tal aviso e tiveron que ser desaloxados e abandoar o lugar?, ou... ¿pode que non quixeran que a poboación o soubera?, ¿motivos?....

6 - En canto a causa do terrible accidente atribúese a o exceso de velocidade do tren, que viaxaba a 190km/h nun tramo no que a velocidade estaba limitada a 80km/h debido a unha curva perigosa. Sen embargo, moitos expertos na materia falaron e explicaron que as vías teñen 2 sistemas de seguridade que frean o tren en caso de que o conductor se quede durmido ou lle pase algo e non manexe o tren. ¿Qué pasou con eses sistemas de seguridade?, ¿fallaron os dous a vez? 

Dende o meu punto de vista é moita casualidad que xusto non funcionen dous sistemas de seguridade, e xusto nese día... Son moitas casualidades xuntas! É certo que o de o día puido ser mera casualidad, pero o dos sistemas de seguridade de freado o dubido moito....Só podo chegar a 2 conclusións ao respecto:
a) pola crise e todo este sistema de recortes, non se revisaron como é debido ditos sistemas, ou no tiveron o mantenimento requerido, non tendo unha supervisión como deus manda.
b) Non houbo tal exceso de velocidade.

7 - Nun xornai moi recoñecido a nivel nacional publicaron partes dunha conversación que tivo o conductor cos de Renfe vía radio (datos oficiais) no que o maquinista di aos da central a velocidade que levaba en cada tramo, levando unha velocidade de ata 200km/h dende Ourense ata pouco antes de chegar ao lugar do accidente. Nese momento, falou cos de Renfe avisando que tiña que aminorar a 190km/h, que non podia continuar coa velocidade establecida (200km/h) e que esperaba que non pasara nada porque senon os mortos recaerian sobre a sua conciencia. Nese mesmo xornai dícese que os de Renfe obrigaban aos conductores a cumprir cos tempos de chegada aos destiños, debido a que non querían ter que reembolsar o diñeiro do pasaxe, obrigándoos de este xeito a ir a máis velocidade con tal de chegar a hora dita.

¿Problema disto?, que outros xornais tanto locais como nacionais falan de que o conductor FAI UN ANO!! no facebook puxo un estado no que falardeaba de ir a moita velocidade e facer saltar os radares da guardia civil (dato que para min e dende o meu punto de vista e irrelevante posto que fai un ano diso! e non podemos basarnos nun dato de tan pouco peso). Ademáis falan de que o tren no momento do sinistro ía a unha velocidade de 190km/h e que iso foi o motivo do descarrilamento (basándose na conversacion que mantiveron Renfe co conductor durante o traxecto, pero neste caso non dan os detalles que si da o outro xornai).

Eu a todo isto só podo preguntarme o seguinte... estou dacordo en que un conductor pode fallar e conducir de forma imprudente, pero non estaba só, había outro conductor con el ¿os dous fallaron?, é máis... non se percataron das sinais que indicaban a zona como perigosa e limitada a 80km/h?¿?¿ (que según falaron os expertos na materia, os sistemas de velocidade indican aos conductores a través de sinais acústicas de que deben frear e baixar a velocidade nese tramo e se non o fan deter o tren no segundo sistema de seguridade) Paréceme raro que a dous conductores se lles pasase todas estas cousas ¿a vos no?

Sexa cal sexa a causa do accidente, estou case segura de que tras isto hai moitos intereses politicos, e algo ocultan... non nos están dicindo todo o que saben... pero realmente ¿algunha vez o fan?.... Non teño esperanzas de que cambie a cousa a verdade... todo son mintiras e máis mintiras.... xa se ve a transparencia xa...

A gran tristeza é que a pobre xentiña que ia nese tren tivo que pasar por isto, por un problema que está claro que ten que ver coa crise, os recortes e a situación que se está a vivir no país.... Estou segura de que alguna neglixencia hai polo medio que non lles interesa contar... 

Mando todo o meu apoio as familias das víctimas mortais e dos feridos, e oxalá non volva a acontecer tal desgracia! Poderiamos ter sido calquera de nos.... Unha auténtica desgracia.....que como sempre toca a xente que non ten culpa de nada.

Galicia está con todos vos, sempre levaremos este día no corazón, porque é algo que non vamos a poder esquecer :(

E grazas a toda a xente que aportou o seu apoio doando sangue, axudando aos feridos e familiares, apoiando nas tarefas de rescate, etc... Por desgraza só nestes momentos tráxicos é cando un sabe a quen ten ao lado, é ve a humanidade da xente. Non debemos esquecer xamáis que todos nos somos irmáns! Oxalá a xente se comportase sempre deste xeito e non só en momentos dan duros :(




jueves, 28 de febrero de 2013

Goodbye 2012

Goodbye 2012 Welcome 2013

I never thought that this could happen, but I'm happy about the end from my story, I think that it's the best end that I could imagine, it could be worst, isn't it? For that, I'm grateful.

Well, I don't want to speak about the bad things happened in this year that is finishing... no... I want to speak about all the incredible things that touch my heart and make me the happiest girl in the world, the infinity and beyond...

The beginnig of the year was fantastic! I was enchanted with the discotheque, and I spent a very good time with my friends, my family and my love (L) 

The academic year was unforgettable, the best year of my degree, because I finally choose the subjects that I wanted to do. Furthermore my marks were very high, and I learn a lot about things I was interested in. 

Moreover, I did a scholarship in a Hospital and I learnt a lot of knowledge, although I was a bit lonely (professionally speaking), but I think that this fact made me stronger.

I had incredible moments with my boyfriend, moments that I don't want to forget never!! I want to treasure all the moments that I lived, live and will live with him!! forever and ever! He is the most important person in my heart! TEM!


miércoles, 26 de diciembre de 2012

Best Friend

The meaning of being a "Best Friend"


After all, I've finally understood the meaning of being a "best friend". To be a Best Friend is very different compared with I thought. A best friend is a person that loves you like your parents, brothers, sisters, boyfriends do... the kind of love must be pure and equal, so that, this is the only way to last forever.  A best friend is a person that takes care of you everyday, doesn't  matter what happen! Even if you're wrong, angry, shy, open-minded, close-minded, cheerful, sad, sleepyhead, or jealous... your best friend will always understand you, whatever happens, and will always fight for you, even if the rest don't trust you. 

You must be confident about him or her, so that you will always be protect by him or her, and you will always stay beside this person to the same.

So... a best friend is not so different compared to a father, mother, brother, sister, grandmother, boyfriend, girlfriend, or your puppy that you love so much... thereby people say that the dog is the best friend of the human, because they love us from the deepth of its heart, and whatever happens they will always stay with us. 

If a person don't love you in this manner, I'm sorry... but he or she is not your best friend... 

Now, I understand a lot of things that I was confused in the past, only because I don't understand the role of a best friend... I'm glad to know that right now, because I've discover a new world... the real one.

I want to thanks to my family and overall to my boyfriend for being always here beside me, protecting me, helping me and trying to understand me :) (a difficult task jaja) Thanks so much!! I love you with all my soul!!

Kissies!!!
amigas por siempre
http://www.youtube.com/watch?v=S-eBHFu4Z1U&playnext=1&list=PLF54AA233D47AA6C3&feature=results_video

viernes, 21 de diciembre de 2012

Sawako



La triste realidad...

En estas fechas tan señaladas me cuesta mucho no ponerme melancólica, los recuerdos del pasado parecen flotar por todas partes allá dónde vaya...

Sé que no he sido sincera conmigo misma, por miedo a decir la verdad en voz alta... todo este tiempo me he estado mintiendo a mí misma y a los demás.

Después de ver la historia de Sawako me he dado cuenta de muchas cosas... 


Cuando conocí a los que fueron mis amigos durante 2 años, me sentí la chica más suertuda del mundo, no podía creerme lo que me estaba pasando, por fin encontraba mi lugar en el mundo... Desde que había dejado Mallorca, y había perdido mis dos apoyos incondicionales, mis mejores amigas desde parbulario: Marina y Melanie, me había sentido muy sola... Echaba de menos la amistad que una vez había tenido con ellas, una amistad pura e incondicional, una amistad que más que eso parecía una relación de hermanas, éramos como de la familia. Echaba de menos hablar con ellas todos los días, aunque fuera por teléfono, quedar todos los días o la mayoría, contarnos nuestras cosas, reír, llorar, enfadarnos, pero todo juntas...

Estuve 5 años sin una "Mejor amiga", al menos no como ellas... Aprendí a vivir sola, pasé por muchos baches... y ahora sé que yo misma me aislé, ahora entiendo muchas cosas, como porqué me veían como un bicho raro en el instituto... me cerré yo sola las puertas, y todo por mi inseguridad...

Cuando empecé en el instituto un chico de la clase de al lado que iba conmigo a música se me declaró en clase de religión... era muy bueno conmigo, desde el primer día me apoyó, me defendió de varios ataques y siempre estaba a mi lado... Al cabo de varios meses se me declaró, pero yo no lo comprendí... ¿YO?, ¿Cómo yo?, eso para mí era imposible... yo era fea, tonta, sosa, rara... ¿cómo podía haberse fijado en mí?, era imposible... Ni siquiera le di una oportunidad... para mí no había posibilidad de que yo le gustase, así que me lo tomé como una broma. Aún así, una parte de mí sabía que lo decía en serio, y así lo supe durante años... pero yo misma tenía una gran barrera que me impedía pensar que le podría gustar a alguien... MI BARRERA... 
Si no hubiera sido por esa barrera, y hubiera pensado que estaba de broma de verdad, me hubiera sentido muy mal, porque hubiera pensado que se estaba riendo de mí, sin embargo sé que no fue así...

Me gustaría poder pedirle perdón por todo el daño que le hice... no es que no me gustara es que no podía concebir la idea de que a alguien le pudiera gustar yo... ¿yo?....

En cuanto a amigas... al principio intenté hacer y me abrí sobre todo a 2 personas, pero las cosas empeoraron... una de ellas me traicionó... siempre supe que tuvo sus motivos, pero mi inmadurez e inseguridad me hizo aislarme todavía más... así que pasé los 3 años restantes del instituto aislada... No solía hablar con nadie, me pasaba los recreos sola o con mi prima. Muchas veces iba a la biblioteca a leer, y otras me quedaba en clase sola.

En bachillerato empecé a hablar un poco más con 2 chicas de mi clase y eso me alegró, pero pronto dejaron mi clase por un cambio... y volví a quedarme sola. 

Me acostrumbré a eso, de hecho era feliz porque no gastaba apenas dinero en mí, porque aunque ganaba en la banda en la que tocaba, como no hacía nada o no gran cosa, siempre tenía ahorros para poder gastar en mi familia o en algún capricho. Me sentía feliz por ahorrar... pero sentía un gran vacío y una soledad que sabía que nadie comprendía... Me hacían bromas dejándome claro que pensaban que me gustaba estar sola...

Sin embargo cuando entré en la Universidad y conocí a mis nuevas 3 mejores amigas todo volvió a cambiar... Al principio seguía cerrada e insegura.. puede que nunca lo haya dejado de ser... puede no... estoy segura de ello.. tengo demasiadas barreras.

Los dos primeros años no me abrí del todo, por diversos problemas que tuve, tanto personales debido a un problema hormonal que no me daba más que inseguridades y rechazo propio, y por un problema ajeno  a mí... del que prefiero ni hablar.

Pero en el tercer año... empecé a abrirme, gracias en parte a Sara... ella me animó a quedar por primera vez en una cena de grupo... Al principio estaba un poco perdida, pero luego me supe integrar, lo malo es que me vinieron a recoger muy temprano mis padres.. pero aquella noche lo pasé muy bien.... Lástima que fuera la primera y la última :(

Poco después conocí a los amigos de mi otra mejor amiga Ana... la primera vez que los conocí y varios de ellos me dijeron de volvernos a ver... yo les mentí diciendoles que sí, pero por dentro me dije "lo siento, pero no habrá próxima vez"... Pero contra todo pronóstico sucedió, volví a verlos, hasta llegar a hacernos amigos. Bueno, al menos yo creí que así era...

Ese mismo año me dejé de hablar con Sara, y aunque me costó mucho entenderlo, ahora sé que la razón por la que no le di una oportunidad fue por miedo... ojalá pudiera volver a hablar con ella... pero demasiada paciencia tuvo ya conmigo... :( A veces no vemos las cosas claramente hasta que lo perdemos todo. Aunque me hizo daño, me ayudó en los momentos más importantes y tuve su apoyo incluso cuando apenas podía contar con nadie. Lo siento mucho Sara :(


Con mi otra amiga Ana, a la que yo la llamaba cariñosamente "mi geme" porque la consideraba como a mi hermana, también llegué a tener problemas, pero ahora sé la razón de todos ellos... Fui yo... Sin quererlo me vi mezclada con su grupo un día, y no pensé volver a verlos, pero no sucedió así, aún a pesar de que ella no me volvió a avisar... me avisaba el que actualmente es mi novio, y siempre me sentía mal, porque en mi interior una vocecita me decía "ella no te ha avisado... eso significa que no quiere que vengas, ¿está bien que vaya entonces?", le pregunté a ella directamente varias veces, incluso le pedí consejo a mi novio y a más personas del grupo, pero siempre obtuve un "claro que no me importa" por respuesta... Ahora sé que era mentira, y que todo eso condujo a este fatídico final.
Mi amiga no quería que fuera a su grupo, al menos no siempre supongo... yo nunca quise que esto pasara como sucedió. Pero no puedo volver atrás...

Fue en este momento cuando me di cuenta de que muchos de los que se metieron conmigo en el pasado, haciéndome bromas de mal gusto acerca de mi "soledad" y mi forma de aislarme del mundo, no lo habían hecho a mal... realmente se preocuparon por mí... eso lo supe cuando un compañero mío me llegó a decir "me alegra verte sonreír, se te ve muy feliz, me hace feliz verte así", la persona que me lo dijo, siempre se metió conmigo y yo siempre la traté mal porque pensaba que lo único que quería era reírse de mí... pero ahora sé que cuando me dijo eso, fue porque todos esos años estuvo preocupado por mí.  Parece que soy una idiota que no sabe más que malinterpretar lo que los demás hacen... y todo lo que hacen lo veo mal...

Pasé de estar sola a tener de nuevo mejores amigas Sara, Lúa y Ana, y me confié demasiado... tan querida me sentía y tan llena de felicidad que fui egoísta, me creí en el derecho de muchas cosas... cuando no tenía derecho de nada... Me crecí y ese fue mi error. Creí que podía ser querida por toda esa gente, pero me equivoqué... también me creí que tenía derecho a pedir que me trataran mejor... y me equivoqué... también me equivoqué en el no saber perdonar...

Lo siento muchísimo... Ojalá pudiera volver atrás, o esto fuera como en las películas que con un reencuentro, unas palabras... pudiera volver a tener una oportunidad con cada una de ellas...

Solo me queda Lúa... mi koalu...:( y no quiero perderla por nada del mundo.


Siempre os llevaré en mi corazón allá dónde me lleve el viento, mis mejores amigas...
(L)
hoy x el ekipo ELISARDO!!!! - Ese es mi ekipo!!!!!!!!!!! jeje somos las defensoras de la justicia luchamos por un mundo mejor y castigamos a los que se meten con la gente inocente. AQUÍ ESTAMOS YA HEMOS LLEGADO ELISARDO POWER!!!!! si necesita de nuestra ayuda no dude en llamar por ELISARDO para más información contactar con Xeno (nuestra representante, vamos nuestra CHarlie) JEJEJE saludos sar, dor y xenooooooooooooo sois las mjoresssss descripción del equipo elisardo y su jefaza XENO!! * la ángel SAR: es muy extrovertida, simpática y divertida. Tiene un carácter único, a veces muy fuerte, pero es muy buena chica y tiene un gran corazón (a pesar de que ella diga que no lo tiene). (mensaje para sara: ten cuidado con ese viejo verde m oyes?? t lo digo en serio...... k asco m da ese tio!!!!!puag) * la ángel DOR: es muy habladora, muy divertida y muy friki. Es una chica con los pies sobre la tierra y no se deja influenciar por nadie. Atrae a todo tipo de degenarados peo gracias a dios sabe salir de esos malos tragos. (mensaje para dori: soñar no es nada malo, es una manera de ver la vida desde una ventana diferente. A veces lo que parece una gilipollez es lo más objetivo del mundo. ) * XENO, la xica del filo único. Eres muy divertida y simpre haces reir. Te gusta pasártelo bien aunque estés en pleno examn de mates simpre tienes algo para hacernos reir. Estudiar con esta xica es imposible XD JEJEJEJE ES RISA TRAS RISA xd no se aun como no nos exaron de la sala d estudios alguna vez xd, sobre todo con mi risa escandalosa d por medio. (mensaje para lua: no dejes de ser como eres, k ers unica, al iwal k todo el ekipo elisardo y k fijo k tu verdadero martin llegará más pronto de lo k tu crees ^^ no pierdas la esperanza) * la angel eli: we....... pos yo de mi misma solo puedo decir k soy muy soñadora y k ando en la parra todo el dia, pero m gusta ser asi, kreo k ser soñadora y andar en la parra no tiene nada malo, y k es un don k muxos no tienen. Me gusta pasarme el dia riendome de cosas insignificantes peo k me alegran todos los dias de mi vida ^^ m gusta com soy y punto. aleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee estas somos nosotrasssssssssssssss saludos a todas y pasarlo bien en malta, y en donde vayais de vacaciones ok? besos (a ver si m contais algo mas de veustras vidas k ya llevo unos dias sin noticas XD) bsos eli - Fotolog


viernes, 7 de diciembre de 2012

Gracias pym

Sé que si me dieran a escoger, no dudaría ni un momento. En estos momentos es cuando me doy cuenta de todo lo que hice mal, de todas las niñerías, caprichos y tonterías que hice... ojalá pudiera volver atrás y enmendarlas... pero sé que es imposible borrar lo escrito, ahora tengo que enmendarlo pero en el futuro no en el pasado.

Daría todo lo que tengo, incluso me daría a mí misma, pero aunque lo diera todo... lo triste es que no serviría para nada :( La impotencia y la frustración es lo que más duele en esta vida, querer y no poder. Pero nunca hay que perder la esperanza, y la ilusión, puesto que son las únicas cosas que nunca debemos perder, pase lo que pase. Muchas veces son fruto del autoengaño, y otras fruto de un miedo atroz, pero sea como sea es necesario tenerlas y mantenerlas.

Las noches se me caen encima como un gran vacío, lleno de soledad y de una gran "nada"... Desde pequeñita me gustaron las noches, sin embargo... ahora las empiezo a odiar... 

Muchas veces me encantaría gritar, gritarle al mundo lo que siento y pienso, pero entonces pienso ¿para qué?, ¿quién me escucharía?, ¿qué me dirían?... entonces mis ganas de gritar desaparecen tan pronto como vinieron.

Me siento como Earl... debería hacer una lista con todas las cosas que hice mal en mi vida y tratar de enmendarlas una a una... pero no soy una heroína y no me veo con fuerzas para sacrificar ciertas cosas de mi vida para poder realizar esa tarea... Además muchas son imposibles de enmendar... ni con todo el dinero del mundo podría hacerlo...

Lo único que puedo hacer es darle gracias cada día a la vida por haberme dado todo lo que tengo y lo que tuve, todo lo que soy y en lo que me he convertido. Gracias por darme tanta felicidad y Perdón por no saber valorar las cosas que importan de verdad.

A partir de ahora mi vida ya nunca será la misma, mis prioridades ya nunca serán las mismas...

--------------- My only Hope -----------------------------------------------------------------------------




domingo, 7 de octubre de 2012

Wizard's THIRD rule ;D

Las 3 normas de un mago...


Desde que descubrí la serie de "La leyenda del buscador" hace aproximadamente 2 años me  cautivó esta historia de aventuras y magia, tras la que se esconden lecciones y moralejas. Así que desde entonces me aficioné a la saga en la que se basa esta serie, "La Espada de la Verdad". Me siento identificada con muchos de los personajes que se narran en estas historias, y sobre todo con lo que les sucede, aprendiendo de cada una de las aventuras y de las lecciones que reciben cada uno de los protagonistas, puesto que bien se me podrían aplicar a mí y todas las personas que viven en mi mundo, el mundo real.

Hace poco descubría en los libros las 2 primeras normas de un mago, y justo hoy he descubierto la tercera... aunque esta vez no tengo muy claro a qué se refiere, al igual que Richard que tampoco la entiende muy bien... a ver si Zed o Nathan nos ayudan en las futuras páginas del libro :). De todas formas creo que sé su significado... pero al igual que le pasa a Richard ambos la desobedecemos, la violamos, casi todo el rato, aunque la comprendemos... SOMOS UN DESASTRE!! U.u sin remedio... 
Ahí van las 3 normas de un mago:

1ª NORMA DE UN MAGO ==> la gente es estúpida, cree las mentiras porque quiere creer que son verdades, o porque teme que puedan ser verdad.

2ª NORMA DE UN MAGO ==> de las mejores intenciones de uno puede salir un gran mal.

3ª NORMA DE UN MAGO ==> las pasiones dominarán la razón.

Cuando leí esta última norma, me pregunté varias cosas ¿cuál es la norma en sí, que las pasiones dominen sobre la razón o que no deban dominar las pasiones a la razón?, porque tal y como está formulada parece que debes hacer caso a tu corazón (pasiones) antes que a la mente (la razón); sin embargo, entendí, junto con Richard, que se trataba de la segunda acepción, lo que quiere decir que el significado correcto de esta norma es la siguiente: "NUNCA debes dejar que las pasiones te cieguen y elijan por tu razón".
Aunque Richard descubrió lo que significa la tercera norma no ha sido capaz de cumplirla, nada más descubrir que Kahlan estaba en peligro no quiso saber nada más, sin atender a sus consejeros, ni a sus guardaespaldas, ni a su yo interior que le anunciaba que era una locura y que estaba cometiendo un enorme error, se adentró en el Alcázar para viajar al Viejo Mundo...

Me siento identificada con el protagonista porque yo soy la primera que me enfado y me dejo llevar por las pasiones en vez de por la razón, y sé que es un error ENORME!! debo cumplir las 3 normas, y ojalá todo el mundo lo hiciera, todo iría muchísimo mejor de ser así.

Por eso me gusta este libro y sus historias, porque siempre hay una moraleja y una lección que aprender, y al igual que Richard, Zedd y Kahlan, junto a ellos aprendo a madurar y a comprender mejor el mundo de la mano de Terry Goodkind y sus historias :)
Gracias por escribir tan bonita historia!!


viernes, 5 de octubre de 2012

Cuando una canción te llega al corazón ^^

La vida es música :')

Me encantan las canciones que son sencillas y a la vez transmiten todo tipo de sentimientos o sensaciones, y esta es una de ellas: "El amor es una cosa simple" de Malú y Tiziano Ferro. Ya no solo es el contraste de tesituras aguda y grave de ambos artistas, y lo que nos transmiten sus voces y su letra, sino que el videoclip de la canción transmite mil y una cosas a la vez... todo aquello que sientes cuando estás enamorado de alguien, cuando quieres a alguien más que a nada en tu vida.  En resumen, la naturaleza y cosas tan simples como la brisa en la cara, que mece tu pelo, el olor de las flores o el sonido de la lluvia y los pájaros... son cosas tan sencillas y a la vez tan hermosas como el amor (L) TEM!! 



No más secretos
Hoy me dirás si lo que siento
Es realidad o sólo un cuento
Tú eliges si sigo sufriendo
Todas mis dudas
Ya no serán tan, tan inútiles
Un simple eco
Ya no más secretos

Si este amor te importa no sueltes mi mano
Si te sientes triste pelea y resiste
Eres fuerte aún no te rindas
Te voy a proteger entre mis brazos
Y seré aquello que siempre has soñado
Seré aquel viento que despierta adentro
Seré el destino nunca puedes escogerlo
El amor una cosa simple es
Y ahora, ahora, ahora te lo demostraré
Solo contigo
Soy yo mismo ese que siempre te quiso
El que por tí nunca pensó en el fracaso
Yo decido a donde van mis pasos
Esta es mi gente
Estas son mis lágrimas y mis calles
Los puentes que cruzaré si cruzas conmigo
Quiero que recuerdes que he sido sincera
Te pido que pienses en todo lo bueno
Yo te daré todo lo que tengo
Te voy a proteger entre mis brazos
Y seré aquello que siempre has soñado
Seré aquel viento que despierta adentro
Seré el destino nunca puedes escogerlo
El amor una cosa simple es
Y ahora, ahora, ahora te lo demostraré
Amor mío apriétame la mano y sé mi fuerza
Que empieza un viaje del que nunca se regresa
Recuerda puedes más que la nostalgia
Que la amargura, que las lágrimas
Que la guerra con la tristeza
Tú eres mi cielo
Tú eres mi cielo
Te voy a proteger entre mis brazos
Y seré aquello que siempre has soñado
Seré aquel viento que despierta adentro
Seré el destino nunca puedes escogerlo
El amor una cosa simple es
Y ahora, ahora, ahora te lo demostraré
Ahora, ahora, ahora te lo demostraré
Yo te lo demostraré